بانو که در اتاق کناری نشسته بود
                                            بیرون دویده است بدنبال دود در

آنسو غریو تیره دلان موج میزند
                                     "بانو نیا" ست ذکر قنوت و سجود در

با اینکه سوخت، هم نفس آفتاب شد
                                    آخر شد این تجارت سوزان به سود در

یک لحظه بعد دختر خورشید .... للعجب-
                                     از آتش و ریاضت و سیر و شهود در

باید که پای غربت مولا بایستد
                               نازل شده است "فاستقم" - آیات "هود" در-

ناگه ولی به ضرب لگد باز می شود ...
                                           دیگر چه فرق دارد بود و نبود در

در دارد آب می شود از شرم فاجعه
                                    جاری شده است از دل دیوار ، رود در

تا "هیچ جا"

روان شده ایم  

               شاید که یادمان برود راه گم شده است

و اصلا مهم نیست

که در "هیچ جا"

شاید کاملاً منجمد شویم

خسته است از تکرار تاریکی و بی تردید
                                   یک منبع نورانی سرشار می خواهد

عقل جدا از وحی ویران کرد دنیا را 
                                  حالا هوا در زیر این آوار می خواهد

دارد به هر در می زند دنیا ، مسیحایی -
                              شاید که احیایش کند ؛  انگار می خواهد -

ثابت کند دیگر به خود حتی امیدی نیست
                              یار از تو گاهی یأس از اغیار می خواهد

باید دوباره ساخت این ویرانه را اما 
                                 قطعاً دوباره ساختن معمار می خواهد

مابین دنیا و خدا دیوار لازم نیست 
                            این خانه طرحی بی در و دیوار می خواهد

از سمت تو می شود به امّید رسید
حتی به نشانه های  خورشید رسید

حتی شاید از این فراتر؛
                       خورشید -
تا سمت حضور تو مرا دید ،
                         رسید

و یک غزل نا تمام:

شاعر! غزل برای تو جانان نمی شود
          این آبها برای غزل نان نمی شود

شاعر! اگر که راست بگوید زبان عشق ،
         پشت ردیف و قافیه پنهان نمی شود

باید که شعله ور بشود جان واژه ها
       بی شعله، مرد، موسی عمران نمی شود

باید که جبرئیل بیاید کنار شعر
       بی جبرئیل ، شعله، گلستان نمی شود

حالا که شعله سر به شعورت نمی زند-
       وقتی فرشته پیش تو مهمان نمی شود-

شاعر! بیا و بیشتر از این غزل نگو ....

و یه دوبیتی:

منو چشم انتظاری ، پیر کرده
چرا خورشید ، اینقد(ر) دیر کرده؟

بیاین همت کنین ، فانوس بیارین
که تاریکی ، تو حلقم گیر کرده

راستی به پیشنهاد بعضی از دوستان گوش کردم و مصرع اول رباعی پست قبل رو هم تغییر دادم.

تا قافله ستارگان ، 
                    خواهد برد

تا اوج کبوترانتان ، 
                    خواهد برد

آقای غریب! اگر ضمانت بکنید ،

این جاده مرا به آسمان خواهد برد

نوروز ۹۰  ، جاده مشهد

آتش زبانه می کشد از تار و پود در
                                           انگار سوخته است تمام وجود در

بانو که در اتاق کناری نشسته بود
                                            بیرون دویده است بدنبال دود در

آنسو غریو تیره دلان موج میزند
                                     "بانو نیا" ست ذکر قنوت و سجود در

با اینکه سوخت، هم نفس آفتاب شد
                                    آخر شد این تجارت سوزان به سود در

یک لحظه بعد دختر خورشید .... للعجب-
                                     از آتش و ریاضت و سیر و شهود در

باید که پای غربت مولا بایستد
                               نازل شده است "فاستقم" - آیات "هود" در-

ناگه ولی به ضرب لگد باز می شود ...
                                           دیگر چه فرق دارد بود و نبود در

در دارد آب می شود از شرم فاجعه
                                    جاری شده است از دل دیوار ، رود در

دیگر مرا از آذرستانی که می دانی
                         با خود ببر تا آن گلستانی که می دانی

از کوچه هایی که به سمت هیچ می پیچند
                   تا رقص شور انگیز میدانی که می دانی (۱)

دارد بدور از آب می میرد در این صحرا
                              نیلوفر آبی عطشانی که می دانی

تعبیر این خواب پریشان چیست ای یوسف؟
                            پایان وهم آلود زندانی که می دانی  

می روید آیا آفتاب چشم های من
                        از مشرق چشم شهیدانی که می دانی؟

مثل مسیحا ، زندگی می جوشد از دستت
                   حالا تو و این جسم بی جانی که می دانی

شاید که دستانت بریزد طعم هستی را
                    توی غزل های غزل خوانی که می دانی

 

و این بیت که با وجود نچسب بودن به بقیه غزل ، دوستش دارم:

مانند باباها ، تو دائم چشم می پوشی
                     از طفل بازیگوش شیطانی که می دانی

(۱) یک دست جام باده و یک دست جعد یار /  رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

این غزل ویرایش شد تا ایرادهایش بیشتر شود. البته از محمد حسین نجفی  شاعر نجیب آباده ای که قافیه ابتکار را پیشنهاد داد ، بسیار ممنونم . دوستان اگر در مورد ویرایش جدید ، نظری دارند بفرمایند.

باید بجای طرح شکایت درون شعر
                           یک ذره اعتماد و رضایت بکار برد

گاهی برای اینکه شرایط عوض شود 
                            باید دوباره دست به یک ابتکار برد :

راضی به باختیم و می ارزد بدون شک
                            اینطور باختن به هزاران هزار برد

راضی شدیم وقتی حتی بدون جرم
                                 دلدادگان خود را بالای دار برد

وقتی که اختیار تغزل بدست اوست
                       شاید صلاح دید و تو را توی "نار" برد

داغت نمود و بعد به آتش کشید و بعد
                         از "نار" مستقیم به فصل بهار  برد (۱)

(۱) یا نار کونی برداً و سلاماً علی ابراهیم

بر تارک رزمگاه ، شاعر بوده است
                             هر واژه و هر نگاه ، شاعر بوده است

تعطیل کنید انجمن ها را  ،   او - 
                                 در گودی قتلگاه ، شاعر بوده است

ابر بهار ،  قافله سالار                   دیگر نبار ،  قافله سالار

چشمان آسمان به تو خیره است         طاقت بیار ،  قافله سالار

از رود تا حرم همه خون است        باش استوار ،  قافله سالار

اینجا نمان که قافله مانده است          چشم انتظار ،  قافله سالار

هم وا کنید از همه خلخال               هم گوشوار ،  قافله سالار

تا چشم کارمی کند این دشت     ریگ است و خار،  قافله سالار

سخت است دیدن گل خورشید          در نیزه زار ،  قافله سالار

برگرد تا هنوز گشوده است            این چشم تار ،  قافله سالار